Risicotaxatie is een belangrijk element voor patiënten die behandeld worden in een forensisch-psychiatrische setting. Een groot aantal beslissingen, zoals over de vrijheden gedurende de behandeling en de noodzaak tot voortzetten van de behandeling, zijn afhankelijk van het antwoord op de vraag of het beoogde besluit gevaar op kan leveren voor de patiënt en diens omgeving. Voorbeelden van wat er allemaal fout gaat als dit oordeel onjuist blijkt te zijn, staan maandelijks in de landelijke pers. Helemaal zal dit nooit te voorkomen zijn, maar de pogingen om dit risico tot een minimum te beperken worden steeds succesvoller. Traditioneel bestaan risicotaxaties van forensische patiënten uit de weergave van een aantal naar aard en omvang sterk uiteenlopende verslagen, scorelijsten en ingevulde formulieren, gevolgd door een analyse en een interpretatie. Die gegevens staan in de regel verspreid over verschillende secties van door doktershandschrift soms moeilijk leesbare dossiers, justitiële rapportages en psychologische onderzoeksrapporten. Deze werkwijze kent een aantal tekortkomingen die onder andere tot uitdrukking komen in een hoge mate van geestdodendheid en een groot risico op onbetrouwbaarheid. Deze stand van zaken is de motor geweest van het streven naar een gebruikersvriendelijker en betrouwbaarder methode om risico’s van recidive in te schatten. In deze bijdrage wil ik een tussenstand van dit streven presenteren, en wel een geautomatiseerd bestand waarin een instrument ter beoordeling van risicotaxatie is opgenomen. Het betreft een instrument dat in Nederland op betrouwbaarheid en validiteit wordt onderzocht, de HKT-30, verwerkt in een Excel-computerprogramma. Met een voorbeeld zal ik dit format toelichten.